Wejdź i zobacz naszą stronę internetową trivita.pl

• Przede wszystkim posiłki powinny być małe objętościowo, ale podawane przynajmniej 4-5 razy dziennie. Warto też zadbać, by wyglądały atrakcyjnie i były urozmaicone.
• Należy unikać potraw ciężkostrawnych, które długo zalegają w żołądku. Dlatego zamiast smażenia poleca się gotowanie, duszenie bez obsmażania lub pieczenie w folii.
• Warto również ograniczyć spożycie soli kuchennej, zastępując ją przyprawami ziołowymi.

Zdrowe odżywianie seniora to więcej niż liczenie kalorii. Zbilansowana dieta i aktywność fizyczna przyczyniają się do lepszej jakości życia i braku chorób. Oto co radzą dietetycy przy komponowaniu posiłków.

Owoce

Skup się na całych owocach bo mają więcej błonnika pokarmowego i witamin niż soki. Potrzebujesz 1-2 porcje dziennie.

Warzywa

Kolor jest Twoim credo w tej kategorii. Wybierz ciemne zielone warzywa, takie jak  kapusta, szpinak i brokuły, a także pomarańczowe i żółte, jak marchew, dynia. Spróbuj zjeść od 2 do 2 ½ szklanki warzyw każdego dnia.

Ziarna

Bądź mądry i wybieraj produkty pełnoziarniste, zamiast przetworzonych z białej mąki. Mają więcej składników odżywczych i większą ilość włókien. Seniorzy potrzebują solidnej porcji ziaren w każdym posiłku, każdego dnia. Jeśli masz problemy z trawieniem, również pieczywo mieszane będzie dobrym rozwiązaniem.

Woda

Seniorzy są podatni na odwodnienie, ponieważ ich ciało straci zdolność regulowania poziomu nawodnienia i nie występuje sygnalizacja pragnienia. Przyklej w widocznym miejscu notatkę przypominającą o wypiciu łyku co godzinę, aby uniknąć zakażenia dróg moczowych i zaparć. Odwodnienie daje takie objawy jak senność i kłopoty z koncentracją. Ważne jest, aby pić, nawet jeśli oznacza to dodatkowe wycieczki do toalety. Ryzyko odwodnienia może być wyższe u osób starszych, ponieważ ich nerki nie działają tak skutecznie, jak u młodszych. Przyjmowanie płynów to nie tylko woda – może również dotyczyć mleka, soków, kawy czy herbaty, soków owocowych.

Białko

Osoby starsze potrzebują około 0,5 grama białka na kilogram masy ciała. Wystarczy podzielić masę ciała na pół, by wiedzieć, ile gramów potrzebujesz . Białko należy czerpać z roślin strączkowych, mleka i jego przetworów oraz ryb. Jedna porcja tuńczyka, na przykład, ma około 40 gramów białka.

Źródło: http://zdrowe-zywienie.wieszjak.polki.pl/podstawy-zdrowego-zywienia/303511,Co-jesc-Skladniki-diety-seniora.html#

Dlaczego seniorzy są narażeni na przewlekłe choroby nerek?

• Przede wszystkim nerki starzeją się razem z człowiekiem. Po 40. roku życia efektywność ich pracy zmniejsza się o około 10% z każdą kolejną dekadą.
• Wiele chorób, które uszkadzają nerki, takie jak: miażdżyca, nadciśnienietętnicze, cukrzycatypu2 czy infekcjeukładumoczowego powszechniej występuje u osób starszych, a ich działanie zwykle  dopiero po latach uszkadza nerki.
• Organizm osób w podeszłym wieku jest wrażliwszy na potencjalne czynniki, które mogą pogarszać funkcje nerek. Nawet proste infekcje u osób po 60. roku życia, nieleczone, mogą być bardzo niebezpieczne.
• Leki często przyjmowane przez seniorów, np. przeciwbólowe i przeciwzapalne, również niektóre leki kardiologiczne, mają pewien potencjał uszkadzania nerek (są nefrotoksyczne).
• U osób starszych łatwo dochodzi do odwodnienia, które jest wyjątkowo niebezpieczne dla nerek, powodując nawet ich ostrą niewydolność albo zaostrzenie przewlekłej choroby nerek.  Skłonność do odwodnienia u osób starszych wynika z upośledzonej zdolności do zagęszczania moczu i zatrzymywania sodu, a także z osłabienia sprawności nerwowych i hormonalnych  mechanizmów regulujących gospodarkę wodno-elektrolitową.

Skąd się wziął nordicwalking?

Marsz z kijami jest formą aktywności niezwykle przypominającą narciarstwo biegowe. Takie są bowiem korzenie nordicwalking.  Narciarze biegowi w sezonie letnim budowali swoją siłę i wytrzymałość poprzez tzw.  ski walk. Nasza mistrzyni olimpijska – Justyna Kowalczyk  – także w lato trenuje z kijami. Sama mówi: „To mój najtrudniejszy trening w całym roku”.

Na podstawie ski walk Skandynawowie stworzyli nową dyscyplinę pod nazwą nordicwalking, którą po raz pierwszy zaprezentowano w 1997roku. Finowie szybko zarazili nową pasją kraje ościenne, a także kraje Ameryki Północnej i Europę.

Trzy poziomy treningu

Nordicwalking można uprawiać na trzech różnych poziomach:

• Pierwszy z nich to poziomzdrowotny, dostępny dla każdego, kto chce po prostu  dbać o siebie. Warunkiem jest oczywiście prawidłowo dobrany sprzęt oraz systematyczny trening prowadzony pod okiem specjalisty.
• Drugi poziom to tzw. poziom fitness. Na tym poziomie są wymagane już pewne umiejętności ruchowe i koordynacyjne zdobyte chociażby podczas uprawiania innych dyscyplin sportowych.
•  Trzeci poziom  to poziomsportowy przeznaczony dla sportowców wyczynowych.

Nordicwalking daje szereg możliwości i wydaje się, że marsz z kijami mogą uprawiać wszyscy.

W zasadzie w przypadku nordicwalking nie ma żadnych ograniczeń wiekowych. Tę aktywność ruchową mogą oprawiać osoby od 10, do nawet 100 roku życia. Wszystko zależy od stanu zdrowia, chęci i możliwości naszego organizmu. Przeciwwskazań jest naprawdę niewiele, natomiast wskazania obejmują bardzo szerokie spektrum. Obejmują one przede wszystkim wzmocnienie całego organizmu, poprawienie kondycji i wydolności. Nordicwalking pomaga również zahamować choroby krążeniowe, sercowo-naczyniowe, czy oddechowe.

Kolejną zaletą przemawiającą na korzyść nordicwalking to mało skomplikowany sprzęt, który ogranicza się praktycznie do kijków odpowiedniej długości. Dzięki temu, że kijki można regulować lub dobierać ich długość przy kupnie, nordicwalking może uprawiać każdy, niezależnie od płci, stanu zdrowia, czy warunków fizycznych. Wszystko można zindywidualizować, dostosować do potrzeb konkretnej osoby. Zatem jeśli chcemy rozpocząć przygodę z nordicwalking, nie zastanawiajmy się dłużej i śpieszmy do sklepu sportowego po kijki!

Formy zajęć prowadzonych w placówkach opiekuńczych przybierać mogą rozmaity charakter. Dba o to wykwalifikowany personel domu tj. terapeuci zajęciowi i rehabilitanci. Do tych właśnie osób należy dobór  najbardziej potrzebnych i pożądanych zajęć, kierując się indywidualnymi potrzebami swoich podopiecznych. Najczęściej występującymi typami terapii są: rehabilitacja ruchowa- wskazana głównie dla osób po przebytych udarach, związanych z całkowitym lub częściowym paraliżem, oraz dla osób ze schorzeniami natury fizycznej. Większość Domów Opieki, oferujących całodobową czy też dzienną opiekę dla osób starszych, posiada w pełni wyposażone sale gimnastyczne. Jeśli natomiast stan zdrowia Seniora nie pozwala na przynajmniej częściową sprawność w grupie, placówki zapewniają też rehabilitację przyłóżkową. Do form rehabilitacji zaliczana jest tzw. kinezyterapia. To też terapia ruchem, najczęściej stosowana jako gimnastyka poranna. Kolejne popularne formy terapii to m. in wszelkie prace ręczne, usprawniające nie tylko zdolności manualne ale również ukrwienie i unerwienie kończyn. Można do nich zaliczyć: tkactwo, malarstwo, wikliniarstwo czy banalne prace w kuchni. Również typowe prace manualne w postaci wyklejanek, malowanek czy wydzieranek spełniają rolę terapeutyczną.

Nieco innym typem zajęć są te, które wpływają na wyobraźnię i zmysły osób starszych: biblioterapia, muzykoterapia, poezjoterapia, dramatoterapia. W porze letniej i wiosennej stosowana jest terapia na świeżym powietrzu, opierająca się na kontakcie z przyrodą i pięknym otoczeniem, zwana estetoterapią.  Istnieje też choreoterapia i ludoterapia. Obie związane z zabawą, tańcem, które jednocześnie motywują do wspólnej aktywności. I wreszcie zajęcia relaksacyjne, których celem jest odprężenie oraz rozładowanie stanu napięcia mięśniowego i psychofizycznego.

Następstwa terapii zajęciowych są niekiedy niesamowite. Osoby starsze lub te w zaawansowanych stadiach chorób zaczynają na nowo żyć, usamodzielniają się (osoby po wylewach czy innych chorobach, które powodują upośledzenie ruchu potrzebują od nowa uczyć się podstawowych czynności dnia codziennego – np. samodzielnego ubierania się). Pobudzana jest zaradność Seniorów, następuje rehabilitacja motoryki małej oraz powraca sprawność fizyczna, dzięki np. spacerom. Najważniejszą kwestią jest jednak komfort psychiczny- radość  z każdego dnia, w którym Senior może się spełniać, kontynuować swoje pasje, dzielić się swoimi doświadczeniami z innymi mieszkańcami placówki. Dzięki pracy z personelem posiadającym do tego kompetencje pensjonariusze mogą poznawać nowe zainteresowania, rozwijać nowe pasje i porzucić poczucie „czasu upływającego między palcami”.

Współcześnie powstające Domy Seniora oprócz stałej pomocy osobom starszym w życiu codziennym, tworzą indywidualną przestrzeń dla każdego swojego mieszkańca. To niezwykle ważna sfera- stworzenie miejsca, w którym Seniorzy będą czuli się akceptowani, a przede wszystkim potrzebni. Wspólne terapie pomagają umocnić pewność siebie i podbudować wartości wewnętrzne. A to przecież czynniki niezbędne dla dobrego samopoczucia.

Poglądy na temat sposobu spędzania wolnego czasu przez osoby starsze zmieniały się w istotny sposób na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat. W drugiej połowie XX wieku starość kojarzono przede wszystkim z odpoczynkiem po męczącym okresie aktywności zawodowej i wychowywania dzieci. Ówczesne ideały starości sprowadzały się do założenia, że najlepszym sposobem spędzania podeszłych lat jest wypoczynek.

Siwe włosy, zmarszczki, utrata atrakcyjnej figury czy zmniejszenie się potencji przerażają seniorów, którzy nie mogą sobie z tymi zmianami poradzić. Starość niesie ze sobą strach, który zwykle wywołują codzienne wydarzenia, myśli o przyszłości, chorobach czy perspektywie bycia ciężarem dla rodziny. Wiąże się ona również z pytaniami o to, czy będziemy samotni oraz jak może wyglądać życie w domu pomocy społecznej? Stąd rozpaczliwe szukanie sposobów zatrzymania lub cofnięcia tego procesu.

Właściwe przystosowanie seniora do życia w tej fazie egzystencji objawia się dobrym  stanem  zdrowia,  aktywnością i bystrością umysłu. Należy tu również wymienić wysoką moralność, szczerość w stosunkach z ludźmi, odprężenie i zadowolenie z biegu życia. Z kolei bycie biernym znacznie zaniża jakość życia człowieka w starszym wieku.

Na jakość życia składają się następujące wymiary: własne samopoczucie psychiczne i fizyczne, byt materialny, stosunki interpersonalne, możliwość rozwoju osobistego oraz podmiotowość. Subiektywne ustosunkowanie się człowieka do wskazanych płaszczyzn funkcjonalnych tworzy niepowtarzalną i właściwą jednostce ocenę jakości jej życia.

W ostatnich latach, głównie w sektorze opieki zdrowotnej, pojawiło się określenie jakości życia, skupiające szczególną uwagę na najstarszej populacji ludzi. Żyjemy w epoce społeczeństw przyprószonych siwizną, w których rośnie długość życia statystycznej kobiety oraz statystycznego mężczyzny. Grupa seniorów staje się coraz bardziej liczna i zróżnicowana, dysponuje znacznym potencjałem intelektualnym i ekonomicznym oraz znacznym wpływem na kształt i przebieg życia społecznego. Co ważne, seniorzy XXI wieku to również ludzie produktywni, w pełnym tego słowa znaczeniu. Organizm człowieka jest przeznaczony właśnie do aktywności fizycznej i psychicznej. Jest ona warunkiem zachowania zadawalającego stanu zdrowia, a także właściwego zaadaptowania się do starości. Człowiek źle przystosowany do egzystencji w ostatniej fazie życia bywa wyczerpany fizycznie lub umysłowo, jest niespokojny, przejawia napięcia nerwowe, apatię, doznaje frustracji. Wzrost aktywności przyczynia się natomiast do poprawy jego samopoczucia i samooceny, obniżenia lęku, zwiększenia częstotliwości kontaktów z innymi ludźmi oraz wzrostu jego niezależności. Należy jednak zaznaczyć, że zakres aktywności jednostki jest relatywny, zależny od wieku i stanu zdrowia konkretnej osoby.

Czynnikiem, który przyjmuje się za istotny w kształtowaniu jakości życia osób starszych, jest miejsce zamieszkania. Starość niesie za sobą wiele nieuleczalnych chorób i niepełnosprawność, dlatego znaczna liczba osób starszych korzysta z opieki paliatywnej. W obszarze fachowej pomocy na szczególną uwagę zasługują zatem ci seniorzy, którzy muszą lub chcą przenieść się do domu dla seniorów.

Jest to dla nich duże obciążenie emocjonalne, które z pewnością stanowi pewien kryzys w ich życiu. Każdy człowiek przywiązuje się do miejsc, w których spędził długie lata życia, dlatego pobyt w zakładzie opieki seniorzy odczuwają często jako poniżający. Po przeprowadzce do takiej placówki dochodzi zwykle do rezygnacji z samoidentyfikacji i całkowitego zdania się na instytucję, co nie jest zjawiskiem pozytywnym. Szczególnie, gdy niepełnosprawność wystąpi nagle, przeniesienie do domu pomocy społecznej może stanowić swego rodzaju szok.8 Chcąc poprawić jakość życia należy zadbać o zmianę negatywnych przyzwyczajeń, nauczyć seniora prawidłowo znosić pobyt w szpitalu, nakłonić go do dostosowania się do zaleceń lekarskich, zadbać o adaptację do zmian związanych ze zdrowiem, o utrzymywanie pozytywnych relacji społecznych, jak również o przygotowanie seniora na niepewną i zmienną przyszłość.

Czynniki społeczne, fakt wdowieństwa czy rozwiedzenia, utrata roli zawodowej, samotne mieszkanie, brak potomstwa, wycofywanie się z kontaktów towarzyskich, izolacja społeczna i zależność od innych osób, czy instytucji to częste powody determinacji, mające wpływ na jakość życia seniora. Wiele z wyżej wymienionych czynników wzajemnie się warunkuje, zatem działania pomocowe muszą być wieloaspektowe i odpowiednio zsynchronizowane przez różne grupy społeczne i instytucje, co w praktyce jest dosyć trudne, ale osiągalne. Inaczej: dobrą jakość życia seniora osiąga się jedynie dzięki zsumowaniu wysiłków osób fachowo pomagających, samego seniora i jego najbliższej sieci socjalnej. Na tym polega tajemnica osiągania prawdziwej skuteczności w zakresie wielorakiego wsparcia funkcjonalnego.

Można tu wymienić m.in. wsparcie instrumentalne, polegające na dostarczaniu osobom starszym pomocy w formie finansowej i usługowej; wsparcie duchowe i informacyjne, dzięki któremu senior uzyskuje porady prawne; wsparcie medyczne i inne oraz wsparcie emocjonalne, zapewniające jednostce dowartościowanie.

Osoby starsze potrzebują pomocy w kształtowaniu dobrej jakości życia, ponieważ często nie potrafią już samodzielnie zadbać o siebie we wszystkich wymiarach. Zatem profesjonalna interwencja bio- i psychosocjalna oraz terapeutyczna powinna być tak stosowana, by zaspokajała indywidualne potrzeby jednostki w odpowiednim czasie i miejscu.

Poprawa jakości życia seniora może zostać osiągnięta dzięki stworzeniu możliwości korzystania z różnych form pomocy społecznej: opieki geriatrycznej i zdrowotnej, troski o utrzymanie zdrowia, zapobiegania chorobom i leczenia, w tym także leczenia uzdrowiskowego. Senior powinien otrzymać pomoc domową, wsparcie przy organizowaniu różnego rodzaju usług, wypoczynku i życia kulturalnego, pomoc alimentacyjną, wsparcie w kształtowaniu właściwych stosunków w rodzinie oraz w najbliższym środowisku.

Ostateczną pomoc świadczą domy pomocy społecznej, gdzie opiekę znajdują starsze osoby, niezdolne do samodzielnego życia ze względu na wiek i stan zdrowia. Właściwe funkcjonowanie takich placówek opiekuńczych powinno przejawiać się jako fachowa pomoc, wzbogacona o wiedzę tworzenia „nowej kultury” pomagania, zorientowanej na potrzeby najstarszych członków społeczeństwa. Udzielana w nich pomoc to wielopłaszczyznowy, dynamiczny proces, dzięki któremu senior odczuwa zadowolenie, cieszy się dobrym samopoczuciem i jest szczęśliwy. Tylko zadowolony odbiorca usług opiekuńczych, zdrowotnych i socjalnych jest świadectwem prawdziwej skuteczności działań domów pomocy społecznej.

Obowiązkiem całego społeczeństwa jest uczynić wszystko, by ludziom starszym żyło się coraz lepiej i godniej oraz by ostatnią fazę swojego życia mogli oni spędzić w atmosferze powszechnej akceptacji i uznania.

• zdrowie fizyczne i psychiczne,
• rola społeczna,
• rola zawodowo- finansowa.

Wszystkie z trzech wymienionych aspektów są bardzo ważne szczególnie dla Seniorów, czyli osób, które są bardziej doświadczone przez życie i są grupą ludzi, którzy powinni w spokoju cieszyć się każdą chwilą i żyć z  poczuciem satysfakcji z dotychczasowych lat.

Wśród ludzi po 60. roku życia jasnym staje się fakt częstych chorób czy schorzeń natury psychicznej i fizycznej. Ma to związek z jakością życia Seniorów, zarówno wcześniejszą jak i obecną. Szacunek dla własnego zdrowia, warunki bytowe i materialne,  jakie człowiek sam sobie potrafi stworzyć, styl życia oraz późniejsza opieka i pomoc osób trzecich, tworzą w późniejszym czasie mniej lub bardziej godną „Jesień Życia” każdego.

Trafnym przeświadczeniem jest, że starzeje się każdy. Wolną wolą każdego człowieka jest, ażeby zadbał o zdrowie własne i najbliższych. Seniorzy, którzy często sami nie radzą sobie z wykonywaniem podstawowych czynności życiowych, wymagają całodobowej opieki i poświęcenia opiekunów. Aby zapewnić odpowiednie warunki, powstają liczne placówki opiekuńcze, po to aby otoczyć opieką tych najbardziej potrzebujących. Na taką formę opieki decydują się rodziny, które z różnych względów nie są w stanie zapewnić jej w domu rodzinnym. To duża pomoc i ułatwienie, zarówno dla samego Seniora jak i jego najbliższych. Zadaniem każdego Domu Opieki- publicznego czy też nie, jest dbałość o zdrowie i gwarancja godnego życia każdego podopiecznego. Pomoc osobom chorym i niepełnosprawnym, którzy najczęściej z powodu wieku, nie potrafią samodzielnie funkcjonować to główny cel placówek opiekuńczych. Zapewniane przez takie ośrodki różnego rodzaju terapie zajęciowe i rehabilitacja fizyczna jest dowodem na poprawę jakości zdrowia pensjonariuszy. Odpowiednia kadra wykształconych w tym kierunku osób, jest w stanie odpowiednio zająć się każdym swoim podopiecznym, biorąc pod uwagę jego indywidualne potrzeby. Wszystko to po to, aby ulżyć w chorobie i przywrócić do stanu możliwie maksymalnej sprawności.

Rola społeczna starszych osób z biegiem czasu zaczyna być zatracana. Przykrym faktem jest odrzucanie Seniorów i postrzeganie ich jako grupy ludzi niepotrzebnych w życiu społecznym. Wśród starszych wiekiem sprzyja to przykremu poczuciu osamotnienia i bycia niepotrzebnym. Spędzając każdy dzień w takim właśnie przeświadczeniu, osoby starsze popadają w dolegliwości psychiczne. Brakuje im wówczas motywacji do jakiejkolwiek aktywizacji społecznej. Czują się pozostawieni sami sobie, bez chęci działania oraz uczucia bliskości. Spędzając większość czasu w poczuciu zbędności Senior często nie jest w stanie nadążyć za pędem otaczającego go świata. Kolejnym nie bagatela zadaniem dla Domów Opieki jest obalenie stereotypu starości jako przykrego, obarczonego smutkiem i brakiem akceptacji, ostatniego etapu życia.  Oprócz podstawowej opieki, godne polecenia placówki powinny skupić się też na motywowaniu swoich podopiecznych do kontaktów z innymi, aktywności fizycznej oraz rozwoju w rozmaitych sferach.

Rola zawodowo- finansowa dotyczy każdego człowieka, który potrafi zadbać o własne utrzymanie. Praktycznie całe nasze życie poświęcone jest pracy i potrzebie zarobku. Bez względu na wiek, każdy troszczy się o godziwe warunki bytu, swoje i rodziny. Nie inaczej rzecz się ma z częścią społeczeństwa w wieku poprodukcyjnym. W momencie gdy brakuje już możliwości do pracy zawodowej z przyczyn zdrowotnych, ekonomicznych, rodzinnych czy sytuacji na rynku pracy należy znaleźć w swoim życiu pasje. Należy tak zagospodarować wolny czas, aby czerpać z niego w pełni satysfakcję i nie mieć poczucia, że jest to czas stracony. Dla Seniorów ma to ogromne znaczenie w prawidłowym funkcjonowaniu społecznym i sprzyja dobremu samopoczuciu fizycznemu i psychicznemu. Poprzez zwykłe zajęcia czy hobby zwalnia się proces demencji, ciało nie traci swoich zdolności fizycznych, nie zanikają zdolności percepcji.  Aktywny  Senior nie ma czasu poddawać się chorobie, a jeśli  jej stadium jest zaawansowane, nie poświęca jej aż tylu myśli.

Terapie w Domach Pogodnej Starości są dostosowane do indywidualnych potrzeb i zainteresowań mieszkańców.  Wybór codziennych zajęć jest różnoraki, a w ich doborze pomagają wykwalifikowani fachowcy.  Dzięki temu Trzeci Wiek może pozostać aktywny i twórczy.

Pierwsza historyczna wzmianka pochodzi z 1445 r. kiedy w akcie podziału księstwa oświęcimskiego jest wymieniona jako Poramka. W Księdze Długosza (1470) jest wpisana jako Porambka, bez żadnych danych odnośnie ludności. Na mapie Z 1563 r. Panorama Porąbki figuruje jako Porąbka. W wykazie z 1581 r. jest oznaczona już jako Porąbka i należy do parafii Kęty.

Najlepszym źródłem dziejów Bujakowa, Kobiernic i Porąbki są kolejne lustracje, w których szczegółowo wylicza się daniny pieniężne i rzeczowe, jakie muszą świadczyć kmiecie na rzecz zamku oświęcimskiego. Z ilustracji w 1508 r. dowiadujemy się, że w Kobiernicach gospodaruje 17 kmieci, w Porąbce 14, a w Bujakowie – 4. Według lustracji z 1564 r. liczba kmieci się nie zmieniła, natomiast w Kobiernicach dodatkowo wymienione są stawy i folwark.

W wieku XV pojawiają się na tych terenach pasterze wałascy, którzy przywędrowali tutaj z Rumunii grzbietami Karpat. Zajmowali oni polany leśne, które wykorzystywali do wypasu owiec.

Tereny te nawiedzały różne epidemie, co przy ówczesnym stanie medycyny miało straszne skutki. Podczas epidemii cholery w 1736 r. ginęło dziennie po kilkadziesiąt osób, a w latach 1846 – 1849 epidemia tyfusu pochłonęła w Porąbce setki ofiar.

W poszczególnych wsiach mieszkali też chłopi nie posiadający żadnej roli, a źródłem ich utrzymania była praca dorywcza u kmieci oraz różne rzemiosła, np. tkactwo i wikliniarstwo. Byli to tzw. chałupnicy i komornicy. Warunki życia pomimo zniesienia pańszczyzny były bardzo trudne, szczególnie w latach nieurodzaju.

W wyniku spiętrzenia wód na rzece Sola, po wybudowania zapory w Porąbce – powstałoJezioro Międzybrodzkie. Jego powierzchnia maksymalna to 380 ha, a głębokość 20 metrów. Z tymże średnia głębokość to 5-6 metrów, a przy cofce czy rozlewisku ma już tylko od 1 do 3 metrów.

To drugie w kolejności jezioro, po Żywieckim i przed Czarnieckim, w kaskadzie jezior zaporowych na Sole.

Jezioro położone jest na terenie gór Beskidu Niskiego.

Kilka metrów za zaporą brzegi zamieniają się w skały i ostre kamienie, o które rozbijają się fale. Nie są to warunki łatwe, ale zamiast małej rybki gruntowej możemy złowić prawdziwe okazy sandaczy, szczupaków czy okoni. Bolenie same wręcz się narzucają, a przepiękne karpie pływają bliżej środka.

W okolicach cofki jeziora i rozlewiska roślinność jest bujniejsza, toteż i ryb jest sporo. jest to także miejsce lubiane przez wędkarzy – można niedaleko rozbić namiot.

W pobliżu półwyspu nazywanego literą „T” również można złowić wiele okazów. Trafić tez można na kolonie małż.

Inne gatunki ryb żyjące w jeziorze to: płoć, świnka, pstrąg, leszcz, jaź, kleń, sum.